• سه شنبه ۲۴ بهمن ماه، ۱۳۹۶ - ۱۴:۴۹
  • دسته بندی : فرهنگی و هنری
  • کد خبر : 9611-5087-5
  • خبرنگار : 60
  • منبع خبر : خبرگزاری ایسنا

/سی و ششمین جشنواره فیلم فجر-بندرعباس/

گزارش ایسنا از اکران فیلم"سرو زیر آب"+فیلم

فیلم "سرو زیر آب" در روز هشتم جشنواره فیلم فجر در بندرعباس در سینما ستاره شهر به نمایش در آمد و در این گزارش به‌صورت اختصاصی به نقد این فیلم از نگاه کارشناسان امر می‌پردازیم.

به گزارش ایسنا، منطقه خلیج‌فارس، آخرین ساخته محمدعلی باشه آهنگر افتتاحیه سی و ششمین دوره جشنواره فیلم فجر در تهران بود.

محمدعلی باشه آهنگر، با فیلم قبلی خود «ملکه»، نوید حضور یک کارگردان مسلط به تکنیک را، با دغدغه‌های قابل احترام، به مخاطبان سینمای ایران داد. بداعت موضوع آن فیلم، لوکیشن دکل دیده بانی بویلر استوک 54 پالایشگاه آبادان، سکانس هجوم تانک‌ها از داخل ویزور دوربین دیدبانی و بازی خوب میلاد کیمرام و مهدی سلطانی، از ملکه یک فیلم شریف و قابل دفاع ساخت، گرچه آن فیلم دچار برخی اشکالات از نظر تطبیق تاریخی بود و بن مایه اصلی ذهن کارگردان درباره «ملکه زنبورها» و پیوند آن با جنگ به درستی روشن نشد و همچنین یک نگاه شبه روشنفکرانه و رمانتیک ضدجنگ هم در کنه خود داشت، اما در مجموع، باشه آهنگر نمره خوبی از «ملکه» می گرفت و بسیاری از اهالی قلم در حوزه سینما منتظر اثر جدید سینمایی او بودند.

در تازه ترین اثر محمدعلی باشه آهنگر، «سرو زیر آب»، باز فیلمساز به سراغ دغدغه ارزشمند خود، یعنی دفاع مقدس رفته است. لیکن در این جا، همان نقطه ضعف و لنگی فیلم «ملکه» با وسعت و شدت بیشتری وارد جهان اثر شده و کل آن را زیر سیطره خود گرفته است: نگاه شبه روشنفکری به جنگ.

معرفی فیلم:

«سیاوش آبادیان» فرزند دو خانواده از دو قوم ایرانی است با مشخصات متفاوت، از پهنه‌ی غربی این سرزمین تا مرکز فلات ایران، از سبزی و باران تا دل کویر. سیاوش آبادیان شهید سوخته‌ی ماجرای سرو زیر آب است. فیلمی که یک درام سنگین ضد جنگ و نمادین است برگرفته از باوری کهن در میان ایرانیان. سیاوشان. سوگ سیاوش. سووشون سینمای ایران است این سرو زیر آب و به زیبایی هر چه تمام‌تر هم این قصه را بازگو می‌کند.

فیلم سرو زیر آب از جمله فیلم‌های پر بازیگر محسوب می‌شود. از میان بازیگران این اثر می توان به بابک حمیدیان، مینا ساداتی، مسعود رایگان، هومن برق نورد، همایون ارشادی، مهتاب نصیرپور و … اشاره کرد.

نقد فنی فیلم:

یک منتقد سینما در خصوص فیلم سرو زیر آب در گفت‌وگو با ایسنا، اظهار کرد: فیلم سرو زیر آب روی هم رفته فیلم مناسبی بود و 70 درصد رضایتم را کسب کرد.

مهرداد امیرزاده با بیان اینکه این فیلم مرا به جشنواره بی رمق سی و ششم امیدوار کرد، تصریح کرد: فیلم سرو زیر آب فیلمی بود که به شدت از سوژه فیلم خوشم آمد و سال ها بود چنین سوژه ای را در سینمای ایران ندیده بودم.

وی با اشاره به اینکه هرچند بسیاری از فیلمسازها از مسائل اجتماعی دست خورده جنس نو می کشند، اضافه کرد: فیلم سرو زیر آب از اساس سوژه اش نو بود و تنها وجه مشترکش با سینمای جنگ، شهید، شهادت و جنگ بود و دیگر موضوعی تکراری نداشت.

امیرزاده به بیان اینکه پرداخت به سوژه تا حدودی خوب بود اما این فیلم از چیدمان زمان بندی و عناصری که به کارگردان ارتباط داشت ضربه خورده بود، اظهار کرد: تدوین فیلم نامناسب بود و این موضوع به بدنه فیلم ضربه زده بود و عملکرد بازیگران مناسب بود و فیلمنامه هنوز خیلی مناسب دم نکشیده بود.

این منتقد سینما در پایان گفت: تقابل سنت ها در این فیلم تقریبأ همه بینندگان به آن رسیده اند و مشکل همگی در این خصوص حل شده اما در این فیلم به خوبی هب این موضوع پرداخت شده بود ولی جا داشت پرداخت بهتری داشته باشد.

همچنین هومن نشتائی، از منتقدین در خصوص فیلم سرو زیر آب می نویسد:

"قبل از جشنواره هم این فیلم جزء کنجکاوی‌های من نبود، و مشتاقانه به سراغ فیلم نرفتم. آن هم بعد از یک شروع ناامید کننده. و انتظار بالایی هم از فیلم نداشتم. اما با شروع فیلم، طراحی صحنه و فضا من را مجذوب خودش کرد. مقاومت می‌کردم در برابر دوست داشتن فیلم، اما فیلم بر من پیروز شد. چیزی که از همه بیشتر من را مسحور این فیلم کرد، طراحی صحنه، طراحی لباس و طراحی فضای کار بود. 

طراحی‌ای با جزئیات و پر از ریزه کاری هایی که حتی به چشم نمی‌آید. و این مسئله بدون شک، کمک بسزایی به باور پذیری فیلم کرده است. اما چیزی که موجب دیده شدن این طراحی صحنه شده، فیلمبرداری کار است. فیلمبرداری‌ای پر از حرکات نرم دوربین و استفاده از نماهای قاعده‌مند. انتخاب نماها باری به هر جهت نبوده و کارگردان سعی کرده در تمام نماها از علم زیبایی شناسی نیز استفاده کند. 

پلان های ضبط شده همه هدفمند بوده و همه به دل می‌نشیند. یکی دیگر از سختی های این فیلم، استفاده بسیار زیاد از نماهای لانگ شات است، که طراحی صحنه عظیمی را می‌طلبد. و در کنار اینها تدوین خوش ریتم، این نماها را کاملا به دل مخاطب می‌نشاند. اما برای کاری به این عظمت، بعضی از "سوتی"ها قابل بخشش نیست. مانند نفس کشیدن جنازه‌ها، که چندین بار در فیلم شاهدش بودم.

اما از اینها بگذریم، می‌رسیم به فیلمنامه. با فیلمنامه ساده‌ای سر-و-کار نداریم. این قصه پر از پیچیدگی های روایی و قصه های از هم جدای به هم مرتبط است. و حفظ انسجام بین اینها نیاز به تمرکز و تحقیق بالایی دارد. که خوشبختانه انسجام در فیلم حفظ شده و مخاطب لحظه‌ای از فیلم جدا نمی‌شود. با وجود تمام پیچیدگی‌ای که این قصه دارد، اما مخاطب را دچار سردرگمی نمی‌کند. قسمت هایی بود که فیلم ریتم خود را از دست بدهد، اما می‌شود از آنها چشم پوشی کرد .

فیلم حرف برای گفتن زیاد دارد، و خوشبختانه درگیر شعار دادن نشده است. یکی از مهم ترین مسائل که در فیلم به آن پرداخته شد، تقابل ادیان و خصوصا اسلام و زرتشت بود. که بدون توهین و با نگاهی عادلانه و بدون قضاوت، روند اتحاد این دو دین را در فیلم به تصویر کشید. فیلم قدمی رو به جلو برای ایران برداشت. در این فیلم به نحوی ایران بزرگ نشان داده شده بود که مخاطب عاشق کشورش می شد. و این بزرگ نمایی بدون شعار و اغراق بود.

اما یکی از نکات ضعف، دیالوگ های پایانی فیلم بود. که تمام مفهومی که مخاطب باید از فیلم درک می‌کرد را در چند جمله خلاصه کرده بود. و می توان گفت تمام معنای فیلم با چند دیالوگ پایانی به خورد مخاطب داده شد. که ایکاش در نوشتن دیالوگ های پایانی ظرافت بیشتری خرج می‌شد."

به گزارش ایسنا، این فیلم در جشنواره سی و ششم فجر  سیمرغ بلورین بهترین فیلم از نگاه ملی، بهترین طراحی صحنه و بهترین فیلم‌برداری را از آن خود کرد.

***


انتهای پیام

ارسال خبر به دوستان

* گیرنده(ها):

آدرس ایمیل ها را با علامت کاما از هم جدا نمایید. (حداکثر 3 آدرس پست الکترونیکی گیرنده را وارد نمایید)
متن ارسال:

ارسال نظر

نام و نام خانوادگی:
آدرس سایت شما:
* آدرس پست الکترونیکی:
* متن:
* کد مقابل را وارد نمایید: